بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۴۸- چشم خونبارست ابر نوبهار زندگی

                                                    آه افسوس است سرو جویبار زندگی

    اعتمادی نیست بر شیرازهٔ موج سراب

                                                             دل منه بر جلوهٔ ناپایدار زندگی

یک دم خوش را هزاران آه حسرت در قفاست

                                                   خرج بیش از دخل باشد در دیار زندگی

   بادهٔ یک ساغرند و پشت و روی یک ورق

                                                         چون گل رعنا خزان و نوبهار زندگی

  چون حباب پوچ، از پاس نفس غافل مشو

                                                     کز نسیمی رخنه افتد در حصار زندگی

       خاک صحرای عدم را توتیا خواهیم کرد

                                                          آنچه آمد پیش ما از رهگذار زندگی

 سبزه زیر سنگ نتوانست قامت راست کرد

                                                      چیست حال خضر یارب زیر بار زندگی

 دارد از هر موجه‌ای صائب درین وحشت‌سرا

                                                           نعل بیتابی در آتش جویبار زندگی


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و ششم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۴۷- به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی

                                                         مرا از دست غم بستان به یک پیمانه ای ساقی

                  مصفا کن ز عقل و هوش ارواح مقدس را

                                                                  چمن را پاک کن از سبزهٔ بیگانه ای ساقی

                   خمار می پریشان دارد اوراق حواسم را

                                                          مرا شیرازه کن چون گل به یک پیمانه ای ساقی

                اگر چه آب و خاک من عمارت بر نمی دارد

                                                                    ز درد باده کن تعمیر این ویرانه ای ساقی

                            برآر از پردهٔ مینا شراب آشنارو را

                                                                  خلاصی ده مرا زین عالم بیگانه ای ساقی

         به خورشید سبک جولان، فلک بسیار می‌نازد

                                                             به دور انداز ساغر را تو هم مستانه ای ساقی

                حریف بادهٔ بی‌غش، ز غشها پاک می‌باید

                                                             جدا کن عقل را از ما، چو کاه از دانه ای ساقی

             کشاکش می‌برد هر ذره خاکم را به صحرایی

                                                                      ز هم مگذار اجزای مرا بیگانه ای ساقی

           مرا سرمای زهد خشک چند افسرده دل دارد؟

                                                                    بریز از پرتو می، رنگ آتشخانه ای ساقی

               نگردد پشتبان رطل گران گر قصر هستی را

                                                        به راهی می‌رود هر خشت این غمخانه ای ساقی

                  اگر از خاک برداری به یک پیمانه صائب را

                                                         چه کم می‌گردد از سامان این میخانه ای ساقی؟


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و پنجم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۴۶- حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی

                                                         مرا مگذار زیر این کهن دیوار ای ساقی

          به یک رطل گران بردار بار هستی از دوشم

                                                            من افتاده را مگذار زیر بار ای ساقی

         به راهی می‌رود هر تاری از زلف حواس من

                                                   مرا شیرازه کن از موج می زنهار ای ساقی

          چرا از غیرت مذهب بود کم غیرت مشرب؟

                                                          مرا در حلقهٔ اهل ریا مگذار ای ساقی

            چراغ طور در فانوس مستوری نمی‌گنجد

                                                             برون آور مرا از پردهٔ پندار ای ساقی

              شراب آشتی‌انگیز مشرب را به دور آور

                                                           بده تسبیح را پیوند با زنار ای ساقی

          ادیب شرع می‌خواهد به زورم توبه فرماید

                                                  به حال خود من شوریده را مگذار ای ساقی

         ز انصاف و مروت نیست در عهد تو روشنگر

                                                          زند آیینهٔ من غوطه در زنگار ای ساقی

     به شکر این که داری شیشه‌ها پر بادهٔ وحدت

                                               به حال خویش صائب را چنین مگذار ای ساقی


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۴۵- دلربایانه دگر بر سر ناز آمده‌ای

                                              از دل من چه به جا مانده که باز آمده‌ای

در بغل شیشه و در دست قدح، در بر چنگ

                                                  چشم بد دور که بسیار بساز آمده‌ای

 بگذر از ناز و برون آی ز پیراهن شرم

                                                    که عجب تنگ در آغوش نیاز آمده‌ای

می بده، می بستان، دست بزن پای بکوب

                                                          به خرابات نه از بهر نماز آمده‌ای

 آنقدر باش که من از سر جان برخیزم

                                                 چون به غمخانه‌ام ای بنده نواز آمده‌ای

چون نفس سوختگان می‌رسی ای باد صبا

                                                     می‌توان یافت کزان زلف دراز آمده‌ای

چون نگردد دل صائب ز تماشای تو آب؟

                                                          که به رخسارهٔ آیینه گداز آمده‌ای


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و سوم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۴۴- یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

                                                    چشم بیمار بگیر و دل بیمارش ده

       تا به ما خسته دلان بهتر ازین پردازد

                                                 دلی از سنگ خدایا به پرستارش ده

 چاک چون صبح کن از عشق گریبانش را

                                          سر چو خورشید به هر کوچه و بازارش ده

     از تهیدستی حیرت زدگان بی‌خبرست

                                                  دستش از کار ببر، راه به گلزارش ده

سرمهٔ خواب ازان چشم سیه مست بشو

                                                    شمع بالین ز دل و دیدهٔ بیدارش ده

            تا مگر با خبر از صورت عالم گردد

                                                     به کف آیینه‌ای از حیرت دیدارش ده

   نیست از سنگ دلم، ورنه دعا می‌کردم

                                         کز نکویان، به خود ای عشق سر و کارش ده

صائب این آن غزل مرشد روم است که گفت

                                                        ای خداوند یکی یار جفا کارش ده


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و دوم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۴۳- صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده

                                                         عیشهای شب پریشان گشته را آواز ده

        هیچ ساز از دلنوازی نیست سیرآهنگتر

                                                              چنگ را بگذار، قانون محبت ساز ده

                 جام را لبریزتر از دیدهٔ عشاق کن

                                                                  از صف دریاکشان آنگه مرا آواز ده

  کوری بی‌منت از چشم به منت خوشترست

                                                           گر توانی بوی پیراهن به یوسف باز ده

         شبنم از روشندلی آیینهٔ خورشید شد

                                                         ای کم از شبنم، تو هم آیینه را پرداز ده

 چون نمودی سیر و دور خویش را صائب تمام

                                                  روشنی چون مه به خورشید درخشان باز ده


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و یکم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۴۲- یارب از عرفان مرا پیمانه‌ای سرشار ده

                                                         چشم بینا، جان آگاه و دل بیدار ده

     هر سر موی حواس من به راهی می‌رود

                                                   این پریشان سیر را در بزم وحدت بار ده

       در دل تنگم ز داغ عشق شمعی برفروز

                                                            خانهٔ تن را چراغی از دل بیدار ده

               نشاهٔ پا در رکاب می ندارد اعتبار

                                                    مستی دنباله‌داری همچو چشم یار ده

     برنمی‌آید به حفظ جام، دست رعشه دار

                                                             قوت بازوی توفیقی مرا در کار ده

            مدتی گفتار بی‌کردار کردی مرحمت

                                                        روزگاری هم به من کردار بی‌گفتار ده

چند چون مرکز گره باشد کسی در یک مقام؟

                                               پایی از آهن به این سرگشته، چون پرگار ده

         شیوهٔ ارباب همت نیست جود ناتمام

                                                             رخصت دیدار دادی، طاقت دیدار ده

      بیش ازین مپسند صائب را به زندان خرد

                                                       از بیابان ملک و تخت از دامن کهسار ده


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیستم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۴۱- زبان چو پسته شود سبز در دهن بی‌تو

                                                         گره چو نقطه شود رشتهٔ سخن بی‌تو

     نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد

                                                             برون ز خانه دود شمع انجمن بی‌تو

           صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل

                                                           چنان به خاک برابر نشد که من بی‌تو

           شود ز شیشهٔ خالی خمار می‌افزون

                                                                     غبار دیده فزاید ز پیرهن بی‌تو

 به چشم شبنم این بوستان گل افتاده است

                                                             ز بس گریسته در عرصهٔ چمن بی‌تو

            ز ما توقع پیغام و نامه بیخبری است

                                                               گره فتاده به سررشتهٔ سخن بی‌تو

               تو رفته‌ای به غریبی و از پریشانی

                                                         شده است شام غریبان مرا وطن بی‌تو

          به روی گرم تو ای نوبهار حسن، قسم

                                                         که شد فسرده دل صائب از سخن بی‌تو


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه نوزدهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۴۰- عقل سالم ز می ناب نیاید بیرون

                                                 کشتی کاغذی از آب نیاید بیرون

         تا به روشنگر دریا نرساند خود را

                                                  تیرگی از دل سیلاب نیاید بیرون

یک جهت شو که ز صد زاهد شیاد، یکی

                                                  خالص از بوتهٔ محراب نیاید بیرون

   رو نهان می‌کند از روشنی دل شیطان

                                                 دزد بیدل شب مهتاب نیاید بیرون

به صد امید، دل شبنم ما آب شده است

                                                     آه اگر مهر جهانتاب نیاید بیرون

         نزند دست به دامان اجابت صائب

                                                     ناله‌ای کز دل بیتاب نیاید بیرون


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هجدهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۹- عاشق سلسلهٔ زلف گرهگیرم من

                                                   روزگاری است که دیوانهٔ زنجیرم من

نکنم چشم به هر نقش سبکسیر سیاه

                                                    محو یک نقش چو آیینهٔ تصویرم من

   مرغ بی‌پر به چه امید قفس را شکند؟

                                                       ورنه دلتنگ ازین عالم دلگیرم من

    نشود دیدهٔ من باز چو بادام به سنگ

                                                بس که از دیدن اوضاع جهان سیرم من

       هست با مردم دیوانه سر و کار مرا

                                                 دل همان طفل مزاج است اگر پیرم من

   بهر آزادی من شب همه شب می‌نالد

                                                    بس که از بیگنهی بار به زنجیرم من

     گر چه صائب شود از من گره عالم باز

                                                           عاجز قوت سرپنجهٔ تقدیرم من


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه هفدهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۸- ز بی‌عشقی بهار زندگی دامن کشید از من

                                                          وگرنه همچو نخل طور آتش می‌چکید از من

     ز بیدردی دلم شد پاره‌ای از تن، خوشا عهدی

                                                      که هر عضوی چو دل از بیقراری می‌تپید از من

   به حرفی عقل شد بیگانه از من، عشق را نازم

                                                        که با آن بی‌نیازی، ناز عالم می‌کشید از من

           چرا برداشت آن ابر بهاران سایه از خاکم؟

                                                           زبان شکر جای سبزه دایم می‌دمید از من

                نگیرم رونمای گوهر دل هر دو عالم را

                                                         به سیم قلب نتوان ماه کنعان را خرید از من

     تو بودی کام دل ای نخل خوش پیوند، جانم را

                                                          نپیوندند به کام دل، ترا هر کس برید از من!

 ز بس از غیرت من کشتگان را خون به جوش آمد

                                                     چراغان شد ز خون تازه، خاک هر شهید از من

          ز انصاف فلک، دلسرد غواصی شدم صائب

                                                           ز بس گوهر برون آوردم و ارزان خرید از من


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه شانزدهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۷- خدایا قطره‌ام را شورش دریا کرامت کن

                                                      دل خون گشته و مژگان خونپالا کرامت کن

     نمی‌گردانی از من راه اگر سیل ملامت را

                                                          کف خاک مرا پیشانی صحرا کرامت کن

    دل مینای می را می‌کند جام نگون خالی

                                                دل پر خون چو دادی، چشم خونپالا کرامت کن

درین وحشت سرا تا کی اسیر آب وگل باشم؟

                                                          مرا راهی به سوی عالم بالا کرامت کن

      به گرداب بلا انداختی چون کشتی ما را

                                                لبی خشک از شکایت چون لب دریا کرامت کن

         حضور گلشن جنت به زاهد باد ارزانی

                                                      مرا یک گل زمین از ساحت دلها کرامت کن

        بهار طبع صائب، فکر جوش تازه‌ای دارد

                                                      نسیم گلستانش را دم عیسی کرامت کن


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه پانزدهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۶- بوی گل و نسیم صبا می‌توان شدن

                                                    گر بگذری ز خویش، چها می‌توان شدن

            شبنم به آفتاب رسید از فتادگی

                                                        بنگر که از کجا به کجا می‌توان شدن

   چوگان مشو که از تو خورد زخم بر دلی

                                                  تا همچو گوی بی سر و پا می‌توان شدن

           زنهار تا گره نشوی بر جبین خاک

                                                     درفرصتی که عقده‌گشا می‌توان شدن

   دوری ز دوستان سبکروح مشکل است

                                                   ورنه ز هر چه هست جدا می‌توان شدن

        صائب در بهشت گرفتم گشاده شد

                                                       از آستان عشق کجا می‌توان شدن؟


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه چهاردهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۵- تا از خودی خود نبریدند عزیزان

                                              چون نی به مقامی نرسیدند عزیزان

چون عمر سبکسیر ازین عالم پرشور

                                                      رفتند و به دنبال ندیدند عزیزان

دادند به معشوق حقیقی دل و جان را

                                                   یوسف به زر قلب خریدند عزیزان

  دیدند که در روی زمین نیست پناهی

                                                  در کنج دل خویش خزیدند عزیزان

         خارست نصیب تو ز گلزار، وگرنه

                                                   از خار چه گلهاکه نچیدند عزیزان

  فقری که تو امروز به هیچش نستانی

                                                      با سلطنت بلخ خریدند عزیزان

     درقید فرنگ آن که نیفتاده، چه داند

                                            کز جسم گرانجان چه کشیدند عزیزان

     صائب نرسیدند به سر منزل مقصود

                                                    تا پای به دامن نکشیدند عزیزان


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه سیزدهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۴- ما کنج دل به روضهٔ رضوان نمی‌دهیم

                                                      این گوشه را به ملک سلیمان نمی‌دهیم

              خاک مراد ماست دل خاکسار ما

                                                                   تصدیع آستان بزرگان نمی‌دهیم

              بی‌آبرو، حیات ابد زهر قاتل است

                                                               ما آبرو به چشمهٔ حیوان نمی‌دهیم

         از مفسلی، کفایت ما چون ده خراب

                                                  این بس، که باج و خرج به سلطان نمی‌دهیم

یوسف به سیم قلب فروشی نه کار ماست

                                                        از دست، نقد وقت خود آسان نمی‌دهیم

         بی‌پرده عیبهای خود اظهار می‌کنیم

                                                              فرصت به عیبجویی یاران نمی‌دهیم

              باشد سبکتر از همه ایام، درد ما

                                                           روزی که درد سر به طبیبان نمی‌دهیم

          در کاروان ما جرس قال و قیل نیست

                                                              راه سخن به هرزه درایان نمی‌دهیم

       در بزم اهل حال، لب از حرف بسته‌ایم

                                                              جام تهی به باده‌پرستان نمی‌دهیم

  صائب گهر به سنگ زدن بی‌بصیرتی است

                                                            عرض سخن به مردم نادان نمی‌دهیم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه دوازدهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۳- گر چه از وعدهٔ احسان فلک پیر شدیم

                                                     نعمتی بود که از هستی خود سیر شدیم

      نیست زین سبز چمن کلفت ما امروزی

                                                          غنچه بودیم درین باغ، که دلگیر شدیم

          گر چه از کوشش تدبیر نچیدیم گلی

                                                            اینقدر بود که تسلیم به تقدیر شدیم

   دل خوش مشرب ما داشت جوان عالم را

                                                      شد جهان پیر، همان روز که ما پیر شدیم

            تن ندادیم به آغوش زلیخای هوس

                                                          راضی از سلسلهٔ زلف به زنجیر شدیم

      صلح کردیم به یک نفس ز نقاش جهان

                                                             محو یک چهره چو آیینهٔ تصویر شدیم

       صائب آن طفل یتیمیم در آغوش جهان

                                                       که به دریوزه به صد خانه پی شیر شدیم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه یازدهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۲- ما خنده را به مردم بی‌غم گذاشتیم

                                                      گل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم

    قانع به تلخ و شور شدیم از جهان خاک

                                                       چون کعبه دل به چشمهٔ زمزم گذاشتیم

                 مردم به یادگار اثرها گذاشتند

                                                           ما دست رد به سینهٔ عالم گذاشتیم

          چیزی به روی هم ننهادیم در جهان

                                                           جز دست اختیار که بر هم گذاشتیم

          دادند اگر عنان دو عالم به دست ما

                                                        از بیخودی ز دست همان دم گذاشتیم

          بی‌حاصلی نگر که حضور بهشت را

                                                             از بهر یک دو دانه چو آدم گذاشتیم

       صائب فضای چرخ مقام نشاط نیست

                                                               بیهوده پا به حلقهٔ ماتم گذاشتیم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۱- ما گر چه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

                                                   صد پله خاکسارتر از آستانه‌ایم

   درگلشنی که خرمن گل می‌رود به باد

                                               در فکر جمع خار و خس آشیانه‌ایم

        از ما مپرس حاصل مرگ و حیات را

                                      در زندگی، به خواب و به مردن، فسانه‌ایم

        چون صبح، زیر خیمهٔ دلگیر آسمان

                                                   در آرزوی یک نفس بی‌غمانه‌ایم

    چون زلف، هر که را که فتد کار در گره

                                   با دست خشک، عقده گشا همچو شانه‌ایم

     آنجاست ادمی که دلش سیر می‌کند

                                                 ما در میان خلق همان بر کرانه‌ایم

         ما را زبان شکوه ز بیداد یار نیست

                                                   هر چند آتشیم، ولی بی‌زبانه‌ایم

           گر تو گل همیشه بهاری زمانه را

                                                       ما بلبل همیشه بهار زمانه‌ایم

            صائب گرفته‌ایم کناری ز مردمان

                                                    آسوده از کشاکش اهل زمانه‌ایم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نهم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۳۰- ما رخت خود به گوشهٔ عزلت کشیده‌ایم

                                                        دست از پیاله، پای ز صحبت کشیده‌ایم

              مشکل به تازیانهٔ محشر روان شود

                                                           پایی که ما به دامن عزلت کشیده‌ایم

         گردیده است سیلی صرصر به شمع ما

                                                          دامان هر که را به شفاعت کشیده‌ایم

                  صبح وطن به شیر مگر آورد برون

                                                          زهری که ما ز تلخی غربت کشیده‌ایم

                 گردیده است آب دل ما ز تشنگی

                                                                  تا قطره‌ای ز ابر مروت کشیده‌ایم

               آسان نگشته است بهنگ، ساز ما

                                                            یک عمر گوشمال نصیحت کشیده‌ایم

        بوده است گوشهٔ دل خود در جهان خاک

                                                          جایی که ما نفس به فراغت کشیده‌ایم

          صائب چو سرو و بید ز بی‌حاصلی مدام

                                                                    در باغ روزگار خجالت کشیده‌ایم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هشتم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۲۹- ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده‌ایم

                                                       عکس خورشیدیم در آب روان افتاده‌ایم

             ناامید از جذبهٔ خورشید تابان نیستیم

                                                 گر چه چون پرتو به خاک از آسمان افتاده‌ایم

          رفته است از دست ما بیرون عنان اختیار

                                                          در رکاب باد چون برگ خزان افتاده‌ایم

               نه سرانجام اقامت، نه امید بازگشت

                                                          مرغ بی‌بال و پریم از آشیان افتاده‌ایم

              بر نمی‌دارد عمارت این زمین شوره‌زار

                                                          ما عبث در فکر تعمیر جهان افتاده‌ایم

    از کشاکش یک نفس چون موج فارغ نیستیم

                                                          گر چه در آغوش بحر بیکران افتاده‌ایم

            چهرهٔ آشفته حالان نامهٔ واکرده‌ای است

                                                  گر چه ما در عرض مطلب بی‌زبان افتاده‌ایم

     کجروی در کیش ما کفرست صائب همچو تیر

                                                از چه دایم در کشاکش چون کمان افتاده‌ایم؟


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفتم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۲۸- ما نقش دلپذیر ورق‌های ساده‌ایم

                                                 چون داغ لاله از جگر درد زاده‌ایم

          با سینهٔ گشاده در آماجگاه خاک

                                            بی‌اضطراب همچو هدف ایستاده‌ایم

بر دوستان رفته چه افسوس می‌خوریم؟

                                                    با خود اگر قرار اقامت نداده‌ایم

        پوشیده نیست خردهٔ راز فلک ز ما

                                          چون صبح ما دوبار درین نشاه زاده‌ایم

چون غنچه در ریاض جهان، برگ عیش ما

                                         اوراق هستیی است که بر باد داده‌ایم

      ای زلف یار، اینهمه گردنکشی چرا؟

                                               آخر تو هم فتاده و ما هم فتاده‌ایم

     صائب زبان شکوه نداریم همچو خار

                                      چون غنچه دست بر دل پر خون نهاده‌ایم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه ششم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۲۷- ما از امیدها همه یکجا گذشته‌ایم

                                                  از آخرت بریده ز دنیا گذشته‌ایم

     از ما مجو تردد خاطر که عمرهاست

                                              کز آرزوی وسوسه فرما گذشته‌ایم

گشته است در میانه روی عمر ما تمام

                                            ما از پل صراط همین جا گذشته‌ایم

           عزم درست کار پر و بال می‌کند

                                          با کشتی شکسته ز دریا گذشته‌ایم

  از نقش پای ما سخنی چند چون قلم

                                       مانده است یادگار به هر جا گذشته‌ایم

    ما چون حباب منت رهبر نمی‌کشیم

                                         صد بار چشم بسته ز دریا گذشته‌ایم

            صائب ز راز سینهٔ بحریم با خبر

                                        چون موج اگر چه تند ز دریا گذشته‌ایم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پنجم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۲۶- دلم ز پاس نفس تار می‌شود، چه کنم

                                                         وگر نفس کشم افگار می‌شود، چه کنم

                اگر ز دل نکشم یک دم آه آتشبار

                                                         جهان به دیدهٔ من تار می‌شود، چه کنم

    چو ابر، منع من از گریه دور از انصاف است

                                                            دلم ز گریه سبکبار می‌شود، چه کنم

ز حرف حق لب ازان بسته‌ام، که چون منصور

                                                          حدیث راست مرا دار می‌شود، چه کنم

           نخوانده بوی گل آید اگر به خلوت من

                                                            ز نازکی به دلم بار می‌شود، چه کنم

       توان به دست و دل از روی یار گل چیدن

                                                     مرا که دست و دل از کار می‌شود، چه کنم

            گرفتم این که حیا رخصت تماشا داد

                                                                  نگاه پردهٔ دیدار می‌شود، چه کنم

        نفس درازی من نیست صائب از غفلت

                                                            دلم گشوده ز گفتار می‌شود، چه کنم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهارم دی 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۲۵- بیخود ز نوای دل دیوانهٔ خویشم

                                               ساقی و می و مطرب و میخانهٔ خویشم

  زان روز که گردیده‌ام از خانه بدوشان

                                                     هر جا که روم معتکف خانهٔ خویشم

بی‌داغ تو عضوی به تنم نیست چو طاوس

                                                      از بال و پر خویش، پریخانهٔ خویشم

یک ذره دلم سختم از اسلام نشد نرم

                                                   در کعبه همان ساکن بتخانهٔ خویشم

  دیوار من از خضر کند وحشت سیلاب

                                                         ویران شدهٔ همت مردانهٔ خویشم

       آن زاهد خشکم که در ایام بهاران

                                                     در زیر گل از سبحهٔ صد دانهٔ خویشم

     صائب شده‌ام بس که گرانبار علایق

                                                        بیرون نبرد بیخودی از خانهٔ خویشم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
۹۲۴- دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم

                                                    به خاطر آنچه می‌گردید، شد یکجا فراموشم

        نمی‌گردد ز خاطر محو، چون مصرع بلند افتد

                                                       شدم خاک و نشد آن قامت رعنا فراموشم

     چه فارغبال می‌گشتم درین عالم، اگر می‌شد

                                                               غم امروز چون اندیشهٔ فردا فراموشم

    ز چشم آن کس که دور افتاد، گردد از فراموشان

                                                  من از خواری، به پیش چشم، از دلها فراموشم

             سپند او شدم تا از خودی آسان برون آیم

                                                           ندانستم شود برخاستن از جا فراموشم

     ز من یک ذره تا در سنگ باشد چون شرر باقی

                                                               نخواهد شد هوای عالم بالا فراموشم

         نه از منزل، نه از ره، نه ز همراهان خبر دارم

                                                      من آن کورم که رهبر کرده در صحرا فراموشم

          به استغنا توان خون در جگر کردن نکویان را

                                                         ولی از دیدنش می گردد استغنا فراموشم

                نیم من دانه‌ای صائب بساط آفرینش را

                                                            که در خاک فراموشان کند دنیا فراموشم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
۹۲۳- به دامن می‌دود اشکم، گریبان می‌درد هوشم

                                                           نمی‌دانم چه می‌گوید نسیم صبح در گوشم

                به اندک روزگاری بادبان کشتی می شد

                                                                   ز لطف ساقیان، سجادهٔ تزویر بر دوشم

                  ازان روزی که بر بالای او آغوش وا کردم

                                                            دگر نامد به هم چون قبله از خمیازه آغوشم

           به کار دیگران کن ساقی این جام صبوحی را

                                                             که تا فردای محشر من خراب صحبت دوشم

        ز چشمش مستی دنباله‌داری قسمت من شد

                                                             که شد نومید صبح محشر از بیداری هوشم

                    من آن حسن غریبم کاروان آفرینش را

                                                                  که جای سیلی اخوان بود نیل بناگوشم

                          کنار مادر ایام را آن طفل بدخویم

                                                                که نتواند به کام هر دو عالم کرد خاموشم

               ز خواری آن یتیمم دامن صحرای امکان را

                                                              که گر خاکم سبو گردد، نمی‌گیرند بر دوشم

          فلک بیهوده صائب سعی در اخفای من دارد

                                                      نه آن شمعم که بتوان داشت پنهان زیر سرپوشم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
۹۲۲- نه چون بید از تهیدستی درین گلزار می‌لرزم

                                                              که بر بی‌حاصلی می‌لرزم و بسیار می‌لرزم

     ز بیخوابی مرا چون چشم انجم نیست پروایی

                                                                       ز بیم چشم بد بر دیدهٔ بیدار می‌لرزم

    به مستی می‌توان بر خود گوارا کرد هستی را

                                                        درین میخانه بر هر کس که شد هشیار می‌لرزم

         به چشم ناشاسان گوهرم سیماب می‌آید

                                                                ز بس بر خویشتن از سردی بازار می‌لرزم

         به زنجیر تعلق گر چه محکم بسته‌ام دل را

                                                                        نسیمی گر وزد بر طرهٔ دلدار می‌لرزم

     نه از پیری مرا این رعشه افتاده است بر اعضا

                                                             به آب روی خود چون ساغر سرشار می لرزم

               ز بیکاری، نه مرد آخرت نه مرد دنیایم

                                                             به هر جانب که مایل گردد این دیوار، می‌لرزم

            به صد زنجیر اگر بندند اعضای مرا صائب

                                                               چو آب از دیدن آن سرو خوش رفتار می‌لرزم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سی ام آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۲۱- مکش ز حسرت تیغ خودم که تاب ندارم

                                                           ز هیچ چشمهٔ دیگر امید آب ندارم

خوشم به وعدهٔ خشکی ز شیشه خانهٔ گردون

                                                        امید گوهر سیراب ازین سراب ندارم

        چرا خورم غم دنیا به این دو روزه اقامت؟

                                                      چو بازگشت به این منزل خراب ندارم

      در آن جهان ندهد فقر اگر نتیجه، در اینجا

                                                  همین بس است که پروای انقلاب ندارم

مبین به موی سفیدم، که همچو صبح بهاران

                                                     درین بساط بجز پرده‌های خواب ندارم

      ترا که هست می از ماهتاب روی مگردان

                                                 که من ز دست تهی، روی ماهتاب ندارم

         ز فکر صائب من کاینات مست و خرابند

                                                چه شد به ظاهر اگر در قدح شراب ندارم؟


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و نهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۲۰- ترک سر کردم، ز جیب آسمان سر بر زدم

                                                          بی گره چون رشته گشتم، غوطه در گوهر زدم

       صبح محشر عاجز از ترتیب اوراق من است

                                                                  بس که خود را در سراغ او به یکدیگر زدم

             شد دلم از خانهٔ بی روزن گردون سیاه

                                                                      همچو آه از رخنهٔ دل عاقبت بر در زدم

           آن سیه رویم که صد آیینه را کردم سیاه

                                                                               وز غلط بینی در آیینهٔ دیگر زدم

       چون کف دریا پریشان سیر شد دستار من

                                                         بس که چون دریا، کف از شور جنون بر سر زدم

              می‌خورم بر یکدگر از جنبش مژگان او

                                                                 من که چندین بار تنها بر صف محشر زدم

    هر چه می‌آرد رعونت، دشمن جان من است

                                                                  تیغ خون آلود شد گر شاخ گل بر سر زدم

            تلخی گفتار بر من زندگی را تلخ داشت

                                                               لب ز حرف تلخ شستم، غوطه در شکر زدم

            این جواب آن که می‌گوید نظیری در غزل

                                                                     تا کواکب سبحه گردانید، من ساغر زدم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و هشتم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۹- شهری عشقم، چو مجنون در بیابان نیستم

                                                                اخگر دل‌زنده‌ام، محتاج دامان نیستم

             شبنم خود را به همت می‌برم بر آسمان

                                                                در کمین جذبهٔ خورشید تابان نیستم

                دور کردن منزل نزدیک را از عقل نیست

                                                              چون سکندر درتلاش آب حیوان نیستم

 بوی یوسف می‌کشم از چشم چون دستار خویش

                                                              چشم بر راه صبا چون پیر کنعان نیستم

               گر چه خار رهگذارم، همتم کوتاه نیست

                                                            هر زمان با دامنی دست و گریبان نیستم

                      کرده‌ام با خاکساری جمع اوج اعتبار

                                                                    خار دیوارم، وبال هیچ دامان نیستم

      نیست چون بوی گل از من تنگ جا بر هیچ کس

                                                                در گلستانم، ولیکن در گلستان نیستم

    نان من پخته است چون خورشید، هر جا می‌روم

                                                                    در تنور آتشین ز اندیشهٔ نان نیستم

              گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرست

                                                       در سخن صائب چو طوطی تنگ میدان نیستم


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۸- از جنون این عالم بیگانه را گم کرده‌ام

                                                       آسمان سیرم، زمین خانه را گم کرده‌ام

نه من از خود، نه کسی از حال من دارد خبر

                                                             دل مرا و من دل دیوانه را گم کرده‌ام

   چون سلیمانم که از کف داده‌ام تاج و نگین

                                                     تا ز مستی شیشه و پیمانه را گم کرده‌ام

      از من بی‌عاقبت، آغاز هستی را مپرس

                                                         کز گرانخوابی سر افسانه را گم کرده‌ام

    طفل می‌گرید چون راه خانه را گم می‌کند

                                                چون نگریم من که صاحب خانه را گم کرده‌ام؟

    به که در دنبال دل باشم به هر جا می رود

                                                      من که صائب کعبه و بتخانه را گم کرده‌ام


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و ششم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۷- از هر صدا نبازم، چون کوهٔ لنگر خویش

                                                      بحر گران وقارم، در پاس گوهر خویش

شمع حریم عشقم، پروای کشتنم نیست

                                                    بسیار دیده‌ام من، در زیر پا سر خویش

     از خشکسال ساحل، اندیشه‌ای ندارم

                                                    پیوسته در محیطم، از آب گوهر خویش

        دریافت مرغ تصویر، معراج بوی گل را

                                                 ما رنگ گل ندیدیم، از سستی پر خویش

 روزی که در گلستان، انشای خنده کردیم

                                         دیدیم بر کف دست، چون شاخ گل سر خویش

   دولت مساعدت کرد، صیاد چشم پوشید

                                                      در کار دام کردیم، نخجیر لاغر خویش

       غافل نیم ز ساغر، هر چند بی‌شعورم

                                            چون طفل می‌شناسم، پستان مادر خویش

     کردار من به گفتار، محتاج نیست صائب

                                                در زخم می‌نمایم، چون تیغ جوهر خویش
برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و پنجم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۶- شرح دشت دلگشای عشق را از ما مپرس

                                                            می‌شوی دیوانه، از دامان آن صحرا مپرس

         نقش حیران را خبر از حالت نقاش نیست

                                                                 معنی پوشیده را از صورت دیبا مپرس

                       عاشقان دورگرد آیینه‌دار حیرتند

                                                                      شبنم افتاده را از عالم بالا مپرس

                 حلقهٔ بیرون در از خانه باشد بی‌خبر

                                                          حال جان خسته را از چشم خونپالا مپرس

             برنمی‌آید صدا از شیشه چون شد توتیا

                                                        سرگذشت سنگ طفلان از من شیدا مپرس

                 چون شرر انجام ما در نقطهٔ آغاز بود

                                                                    دیگر از آغاز و از انجام کار ما مپرس

       گل چه می‌داند که سیر نکهت او تا کجاست

                                                              عاشقان را از سرانجام دل شیدا مپرس

       پشت و روی نامهٔ ما، هر دو یک مضمون بود

                                                               روز ما را دیدی، از شبهای تار ما مپرس

             نشاهٔ می می‌دهد صائب حدیث تلخ ما

                                                            گر نخواهی بیخبر گردی، خبر از ما مپرس


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و چهارم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۵- می‌کند یادش دل بیتاب و از خود می‌رود

                                                         می‌برد نام شراب ناب و از خود می‌رود

هر که چون شبنم درین گلزار چشمی باز کرد

                                                       می‌شود از آتش گل آب و از خود می‌رود

     از محیط آفرینش هر که سر زد چون حباب

                                                   می‌زند یک دور چون گرداب و از خود می‌رود

        پای در گل ماندگان را قوت رفتار نیست

                                                        یاد دریا می‌کند سیلاب و از خود می‌رود

        زاهد خشک از هوای جلوهٔ مستانه‌اش

                                               می‌کشد خمیازه چون محراب و از خود می‌رود

               وصل نتواند عنان رفتن دل را گرفت

                                                      موج می‌غلتد به روی آب و از خود می‌رود

    نیست این پروانه را سامان شمع افروختن

                                                           می‌کند نظارهٔ مهتاب و از خود می‌رود

دست و پایی می‌زند هر کس درین دریا چو موج

                                                              بر امید گوهر نایاب و از خود می‌رود

بی‌شرابی نیست صائب را حجاب از بیخودی

                                                  جای صهبا می‌کشد خوناب و از خود می‌رود 


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و سوم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۴- دیدهٔ ما سیر چشمان، شان دنیا بشکند

                                                          همچو جوهر نقش را آیینهٔ ما بشکند

            بر سفال جسم لرزیدن ندارد حاصلی

                                                    این سبو امروز اگر نشکست، فردا بشکند

      هر سر خاری کلید قفل چندین آبله است

                                                    وای بر آن کس که خاری بی‌محابا بشکند

           از حباب ما گره در کار بحر افتاده است

                                                       می‌کشد دریا نفس هرگاه مارا بشکند!

   از شکست آرزو هر لحظه دل را ماتمی است

                                         عشق کو، کاین شیشه‌ها را جمله یکجا بشکند؟

کشتی ما چون صدف در دامن ساحل شکست

                                                 وقت موجی خوش که در آغوش دریا بکشند

       همت مردانه می‌خواهد، گذشتن از جهان

                                                             یوسفی باید که بازار زلیخا بشکند

           بال پروازش در آن عالم بود صائب فزون

                                                       هر که این‌جا بیشتر در دل تمنا بشکند


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و دوم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۳- سبکروان به زمینی که پا گذاشته‌اند

                                                     بنای خانه‌بدوشی به جا گذاشته‌اند

   خوش آن گروه که چون موج دامن خود را

                                                         به دست آب روان قضا گذاشته‌اند

     عنان سیر تو چون موج در کف دریاست

                                                         گمان مبر که ترا با تو واگذاشته‌اند

   مباش در پی مطلب، که مطلب دو جهان

                                                           به دامن دل بی‌مدعا گذاشته‌اند

             مگر فلاخن توفیق دست من گیرد

                                               که همچو سنگ نشانم به جا گذاشته‌اند

     چو نی بجو نفس گرم ازان سبک‌روحان

                                                            که برگ را ز برای نوا گذاشته‌اند

       فغان که در ره سیل سبک عنان حیات

                                                       ز خواب، بند گرانم به پا گذاشته‌اند

          مباش محو اثرهای خود، تماشا کن

                                                     که پیشتر ز تو مردان چها گذاشته‌اند

          دعای صدرنشینان نمی‌رسد صائب

                                                      به محفلی که ترا بی‌دعا گذاشته‌اند


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و یکم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۲- نه گل، نه لاله درین خارزار می‌ماند

                                                    دویدنی به نسیم بهار می‌ماند

                 مل خنده بود گریهٔ پشیمانی

                                                      گلاب تلخ ز گل یادگار می‌ماند

    مگر شهید به این تیغ کوه شد فرهاد؟

                                                   که لاله‌اش به چراغ مزار می‌ماند

        مه تمام، هلال و هلال شد مه بدر

                                                  به یک قرار که در روزگار می‌ماند؟

  چنین که تنگ گرفته است بر صدف دریا

                                                   چه آب در گهر شاهوار می‌ماند؟

       ز لاله و گل این باغ و بوستان صائب

                                                     به باغبان جگر داغدار می‌ماند


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیستم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۱- دل را کجا به زلف رسا می‌توان رساند؟

                                                       این پا شکسته را به کجا می‌توان رساند؟

              سنگین دلی، وگرنه ازان لعل آبدار

                                                            صد تشنه را به آب بقا می‌توان رساند

            در کاروان بیخودی ما شتاب نیست

                                                      خود را به یک دو جام به ما می‌توان رساند

          از خود بریده بر سر آتش نشسته‌ایم

                                                           ما را به یک نگه به خدا می‌توان رساند

                    دامان برق را نتواند گرفت خار

                                                         خود را به عمر رفته کجا می‌توان رساند؟

             صائب کمند بخت اگر نیست نارسا

                                                        دستی به آن دو زلف رسا می‌توان رساند


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه نوزدهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۱۰- به زیر چرخ دل شادمان نمی‌باشد

                                                  گل شکفته درین بوستان نمی‌باشد

       خروش سیل حوادث بلند می‌گوید

                                                که خواب امن درین خاکدان نمی‌باشد

به هر که می‌نگرم همچو غنچه دلتنگ است

                                                  مگر نسیم درین گلستان نمی‌باشد؟

             به طاقت دل آزرده اعتماد مکن

                                                      که تیر آه به حکم کمان نمی‌باشد

         به یک قرار بود آب، چون گهر گردد

                                                        بهار زنده‌دلان را خزان نمی‌باشد

       کناره کردن از افتادگان مروت نیست

                                               کسی به سایهٔ خود سرگران نمی‌باشد

  مکن کناره ز عاشق، که زود چیده شود

                                                        گلی که در نظر باغبان نمی‌باشد

            هزار بلبل اگر در چمن شود پیدا

                                                      یکی چو صائب آتش‌زبان نمی‌باشد


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه هجدهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۹- زان سفله حذر کن که توانگر شده باشد

                                                     زان موم بیندیش که عنبر شده باشد

                     امید گشایش نبود در گره بخل

                                                    زان قطره مجو آب که گوهر شده باشد

            بنشین که چو پروانه به گرد تو زند بال

                                                             از روز ازل آنچه مقدر شده باشد

       موقوف به یک جلوهٔ مستانهٔ ساقی است

                                                         گر توبهٔ من سد سکندر شده باشد

                جایی که چکد باده ز سجادهٔ تقوی

                                                      سهل است اگر دامن ما تر شده باشد

   خواهند سبک ساخت به سر گوشی تیغش

                                                       از گوهر اگر گوش صدف کر شده باشد

                   زندان غریبی شمرد دوش پدر را

                                                         طفلی که بدآموز به مادر شده باشد

              لبهای می‌آلود بلای دل و جان است

                                                  زان تیغ حذر کن که به خون تر شده باشد

             هر جا نبود شرم، به تاراج رود حسن

                                                       ویران شد آن باغ که بی‌در شده باشد

                  در دیدهٔ ارباب قناعت مه عیدست

                                                   صائب لب نانی که به خون تر شده باشد


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هفدهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۸- هر ساغری به آن لب خندان نمی‌رسد

                                                        هر تشنه‌لب به چشمهٔ حیوان نمی‌رسد

       کار مرا به مرگ نخواهد گذاشت عشق

                                                       این کشتی شکسته به طوفان نمی‌رسد

      وقت خوشی چو روی دهد مغتنم شمار

                                                              دایم نسیم مصر به کنعان نمی‌رسد

         کوتاهی از من است نه از سرو ناز من

                                                              دست ز کار رفته به دامان نمی‌رسد

                آه من است در دل شبهای انتظار

                                                            طومار شکوه‌ای که به پایان نمی‌رسد

              هر چند صبح عید ز دل زنگ می‌برد

                                                             صائب به فیض چاک گریبان نمی‌رسد


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه شانزدهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۷- از فسون عالم اسباب خوابم می‌برد

                                                   پیش پای یک جهان سیلاب خوابم می‌برد

       سبزهٔ خوابیده را بیدار سازد آب و من

                                               چون شوم مست از شراب ناب خوابم می‌برد

  از سرم تا نگذرد می، کم نگردد رعشه‌ام

                                                       همچو ماهی در میان آب خوابم می‌برد

    در مقام فیض، غفلت زور می‌آرد به من

                                                         بیشتر در گوشهٔ محراب خوابم می‌برد

  نیست غیر از گوشهٔ عزلت مرا جایی قرار

                                                     در صدف چون گوهر سیراب خوابم می‌برد

     غفلت من از شتاب زندگی خواهد فزود

                                                          رفته رفته زین صدای آب خوابم می‌برد

     دارد از لغزش مرا صائب گرانی بی‌نصیب

                                                        در کف آیینه چون سیماب خوابم می‌برد


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه پانزدهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۶- خوش آن که از دو جهان گوشهٔ غمی دارد

                                                            همیشه سر به گریبان ماتمی دارد

         تو مرد صحبت دل نیستی، چه می‌دانی

                                                     که سر به جیب کشیدن چه عالمی دارد

                  هزار جان مقدس فدای تیغ تو باد

                                                         که در گشایش دلها عجب دمی دارد!

                  لب پیاله نمی‌آید از نشاط به هم

                                                      زمین میکده خوش خاک بی‌غمی دارد!

                 تو محو عالم فکر خودی، نمی‌دانی

                                                                که فکر صائب ما نیز عالمی دارد


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه چهاردهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۵- هر ذره ازو در سر، سودای دگر دارد

                                                  هر قطره ازو در دل، دریای دگر دارد

در حلقهٔ زلف او، دل راست عجب شوری

                                                 در سلسله دیوانه، غوغای دگر دارد

در سینهٔ خم هر چند، بی جوش نمی‌باشد

                                               در کاسهٔ سرها می غوغای دگر دارد

   نبض دل بیتابان، زین دست نمی‌جنبد

                                             این موج سبک جولان، دریای دگر دارد

      در دایرهٔ امکان، این نشاه نمی‌باشد

                                                   پیمانهٔ چشم او، صهبای دگر دارد

در شیشهٔ گردون نیست، کیفیت چشم او

                                                این ساغر مردافکن، مینای دگر دارد

شوخی که دلم خون کرد، از وعده خلافیها

                                                   فردای قیامت هم، فردای دگر دارد

  ای خواجهٔ کوته بین، بیداد مکن چندین

                                                 کاین بندهٔ نافرمان، مولای دگر دارد

      از گفتهٔ مولانا، مدهوش شدم صائب

                                               این ساغر روحانی، صهبای دگر دارد

 


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سیزدهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۴- تابه فکر خود فتادم، روزگار از دست رفت

                                                     تا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت

          تا کمر بستم، غبار از کاروان بر جا نبود

                                                     از کمین تا سر برآوردم، شکار از دست رفت

          داغ‌های ناامیدی یادگار از خود گذاشت

                                                    خردهٔ عمرم که چون نقد شرار از دست رفت

    تا نفس را راست کردم، ریخت اوراق حواس

                                                 دست تا بر دست سودم، نوبهار از دست رفت

        پی به عیب خود نبردم تا بصیرت داشتم

                                                      خویش را نشناختم، آیینه‌دار از دست رفت

        عشق را گفتم به دست آرم عنان اختیار

                                                     تا عنان آمد به دستم، اختیار از دست رفت

      عمر باقی مانده را صائب به غفلت مگذران

                                                   تا به کی گویی که روز و روزگار از دست رفت؟


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دوازدهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۳- مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست

                                                       که زندگانی ده روزه زندگانی نیست

به چشم هر که سیه شد جهان ز رنج خمار

                                                       شراب تلخ کم از آب زندگانی نیست

       ز شرم موی سفیدست هوشیاری من

                                                  وگرنه نشاهٔ مستی کم از جوانی نیست

       جدا بود شکر و شیر، همچو روغن و آب

                                                          درین زمانه که آثار مهربانی نیست

     ز صبح صادق پیری چه فیض خواهم برد؟

                                                    مرا که بهره بجز غفلت از جوانی نیست

            برون میار سر از زیر بال خود صائب

                                                      که تنگنای فلک جای پرفشانی نیست


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یازدهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۲- روی کار دیگران و پشت کار من یکی است

                                                روز و شب در دیدهٔ شب‌زنده‌دار من یکی است

              سنگ راه من نگردد سختی راه طلب

                                                  کوه و صحرا پیش سیل بیقرار من یکی است

 نیست چون گل جوش من موقوف جوش نوبهار

                                                   خون منصورم، خزان و نوبهار من یکی است

               گر چه در ظاهر عنان اختیارم داده‌اند

                                                   حیرتی دارم که جبر و اختیار من یکی است

         ساده‌لوحی فارغ از رد و قبولم کرده است

                                                      زشت و زیبا در دل آیینه‌وار من یکی است

می‌برم چون چشم خوبان دل به هر حالت که هست

                                             خواب و بیداری و مستی و خمار من یکی است

               بی‌تامل صائب از جا بر نمی‌دارم قدم

                                              خار و گل ز آهستگی در رهگذار من یکی است


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه دهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۱-  موج شراب و موجهٔ آب بقا یکی است

                                                 هر چند پرده‌هاست مخالف، نوا یکی است

خواهی به کعبه رو کن و خواهی به سومنات

                                                     از اختلاف راه چه غم، رهنما یکی است

                 این ما و من نتیجهٔ بیگانگی بود

                                                 صد دل به یکدگر چو شود آشنا، یکی است

            در چشم پاک بین نبود رسم امتیاز

                                                        در آفتاب، سایهٔ شاه و گدا یکی است

        بی ساقی و شراب، غم از دل نمی‌رود

                                                       این درد را طبیب یکی و دوا یکی است

           از حرف خود به تیغ نگردیم چون قلم

                                                 هر چند دل دو نیم بود، حرف ما یکی است

           صائب شکایت از ستم یار چون کند؟

                                             هر جا که عشق هست، جفا و وفا یکی است


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه نهم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۹۰۰-دیدن روی تو ظلم است و ندیدن مشکل است

                                                           چیدن این گل گناه است و نچیدن مشکل است

      هر چه جز معشوق باشد پردهٔ بیگانگی است

                                                              بوی یوسف را ز پیراهن شنیدن مشکل است

                غنچه را باد صبا از پوست می‌آرد برون

                                                              بی‌نسیم شوق، پیراهن دریدن مشکل است

                 ماتم فرهاد کوه بیستون را سرمه داد

                                                            بی هم‌آوازی نفس از دل کشیدن مشکل است

                هر سر موی ترا با زندگی پیوندهاست

                                                            با چنین دلبستگی، از خود بریدن مشکل است

                در جوانی توبه کن تا از ندامت برخوری

                                                       نیست چون دندان، لب خود را گزیدن مشکل است

                   تا نگردد جذبهٔ توفیق صائب دستگیر

                                                                از گل تعمیر، پای خود کشیدن مشکل است


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه هشتم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۸۹۹-  با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش است

                                                          با دهان خشک مردن بر لب دریا خوش است

           نیست پروا تلخکامان را ز تلخیهای عشق

                                                                آب دریا در مذاق ماهی دریا خوش است

       هر چه رفت از عمر، یاد آن به نیکی می‌کنند

                                                                     چهرهٔ امروز در آیینهٔ فردا خوش است

            برق را در خرمن مردم تماشا کرده است

                                                            آن که پندارد که حال مردم دنیا خوش است

                   فکر شنبه تلخ دارد جمعهٔ اطفال را

                                                              عشرت امروز بی‌اندیشهٔ فردا خوش است

     هیچ کاری بی تامل گرچه صائب خوب نیست

                                                         بی تامل آستین افشاندن از دنیا خوش است


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هفتم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۸۹۸-  دیوانهٔ خموش به عاقل برابرست

                                             دریای آرمیده به ساحل برابرست

در وصل و هجر، سوختگان گریه می‌کنند

                                       از بهر شمع، خلوت و محفل برابرست

دست از طلب مدار که دارد طریق عشق

                                              از پافتادنی که به منزل برابرست

     گردی که خیزد از قدم رهروان عشق

                                             با سرمهٔ سیاهی منزل برابرست

    دلگیر نیستم که دل از دست داده‌ام

                                          دلجویی حبیب به صد دل برابرست

     صائب ز دل به دیدهٔ خونبار صلح کن

                                    یک قطره اشک گرم به صد دل برابرست


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه ششم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۸۹۷- از زمین اوج گرفته است غباری که مراست

                                                          ایمن از سیلی موج است کناری که مراست

    چشم پوشیده‌ام از هر چه درین عالم هست

                                                         چه کند سیل حوادث به حصاری که مراست؟

                       کار زنگار کند با دل چون آینه‌ام

                                                   گر چه هست از دگران، نقش و نگاری که مراست

                جان غربت زده را زود به پابوس وطن

                                                              می‌رساند نفس برق سواری که مراست

           نیست از خاک گرانسنگ به دل قارون را

                                                              بر دل از رهگذر جسم غباری که مراست

         می‌کنم خوش دل خود را به تمنای وصال

                                                         سایهٔ مرغ هوایی است شکاری که مراست

               نیست در عالم ایجاد، فضایی صائب

                                                      که نفس راست کند مشت غباری که مراست


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه پنجم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۸۹۶-  حضور دل نبود با عبادتی که مراست

                                                    تمام سجدهٔ سهوست طاعتی که مراست

          نفس چگونه برآید ز سینه‌ام بی آه؟

                                                      ز عمر رفته به غفلت ندامتی که مراست

           ز داغ گمشده فرزند جانگدازترست

                                                    ز فوت وقت به دل داغ حسرتی که مراست

           اگر به قدر سفر فکر توشه باید کرد

                                                نفس چگونه کند راست، فرصتی که مراست؟

         ز گرد لشکر بیگانه مملکت را نیست

                                                             ز آشنایی مردم کدورتی که مراست

           چو کوتهی نبود در رسایی قسمت

                                                      چرا دراز شود دست حاجتی که مراست؟

        سراب را ز جگر تشنگان بادیه نیست

                                                            ز میزبانی مردم خجالتی که مراست

به هم، چو شیر و شکر، سنگ و شیشه می‌جوشد

                                                         اگر برون دهم از دل محبتی که مراست

    چو غنچه سر به گریبان کشیده‌ام صائب

                                                           نسیم راه نیابد به خلوتی که مراست


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه چهارم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۸۹۵-  یاد رخسار ترا در دل نهان داریم ما

                                                 در دل دوزخ بهشت جاودان داریم ما

در چنین راهی که مردان توشه از دل کرده‌اند

                                        ساده لوحی بین که فکر آب و نان داریم ما

 منزل ما همرکاب ماست هر جا می‌رویم

                                                   در سفرها طالع ریگ روان داریم ما

 چیست خاک تیره تا باشد تماشاگاه ما؟

                                         سیرها در خویشتن چون آسمان داریم ما

قسمت ما چون کمان از صید خود خمیازه‌ای است

                                                 هر چه داریم از برای دیگران داریم ما

همت پیران دلیل ماست هر جا می‌رویم

                                                 قوت پرواز چون تیره از کمان داریم ما

گر چه غیر از سایه ما را نیست دیگر میوه‌ای

                                                    منت روی زمین بر باغبان داریم ما

گر چه صائب دست ما خالی است از نقد جهان

                                                چون جرس آوازه‌ای در کاروان داریم ما


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه سوم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۸۹۴-  آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا

                                                      از جوانی حسرت بسیار می‌ماند به جا

آه افسوس و سرشک گرم و داغ حسرت است

                                                        آنچه از عمر سبک‌رفتار می‌ماند به جا

          کامجویی غیر ناکامی ندارد حاصلی

                                                 در کف گلچین ز گلشن، خار می‌ماند به جا

   جسم خاکی مانع عمر سبک‌رفتار نیست

                                                 پیش این سیلاب، کی دیوار می‌ماند به جا؟

هیچ کار از سعی ما چون کوهکن صورت نبست

                                                   وقت آن کس خوش کزو آثار می‌ماند به جا

زنگ افسوسی به دست خواجه هنگام رحیل

                                                          از شمار درهم و دینار می‌ماند به جا

      نیست از کردار ما بی‌حاصلان را بهره‌ای

                                                   چون قلم از ما همین گفتار می‌ماند به جا

عیش شیرین را بود در چاشنی صد چشم شور

                                                        برگ صائب بیشتر از بار می‌ماند به جا


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دوم آذر 1391 توسط وحید نهال پروری
۸۹۳- یا رب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

                                                      از فروغ عشق، خورشید قیامت کن مرا

    تا به کی گرد خجالت زنده در خاکم کند؟

                                                شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا

     خانه‌آرایی نمی‌آید ز من همچون حباب

                                                          موج بی‌پروای دریای حقیقت کن مرا

استخوانم سرمه شد از کوچه گردیهای حرص

                                                         خانه دار گوشهٔ چشم قناعت کن مرا

     چند باشد شمع من بازیچهٔ دست فنا؟

                                                           زندهٔ جاوید از دست حمایت کن مرا

خشک بر جا مانده‌ام چون گوهر از افسردگی

                                                      آتشین رفتار چون اشک ندامت کن مرا

    گرچه در صحبت همان در گوشهٔ تنهاییم

                                                           از فراموشان امن آباد عزلت کن مرا

         از خیالت در دل شبها اگر غافل شوم

                                                  تا قیامت سنگسار از خواب غفلت کن مرا

در خرابیهاست، چون چشم بتان، تعمیر من

                                                       مرحمت فرما، ز ویرانی عمارت کن مرا

  از فضولیهای خود صائب خجالت می‌کشم

                                             من که باشم تا کنم تلقین که رحمت کن مرا؟


برچسب‌ها: صائب تبریزی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر